Czas to także pojęcie, które rozprzestrzenia się od biegunu wieczności po biegun bezczasu, od ulotności chwili, po solidność ery, od przeszłości, przez teraźniejszość, po przyszłość – i wszystko to jednocześnie.
Filozofem, którego teoria w dużym stopniu wpisała się w kontekst zmiany czasu, przestrzeni i ciała ludzkiego na skutek znaczącego postępu technologicznego, jest francuski myśliciel Paul Virilio. Jego kontrowersyjna teoria społeczna zawiera w sobie między innymi koncepty deterytorializacji, dromologii (logiki prędkości) i estetyki zanikania. Virilio stwierdza, że prędkość rozwoju ma znaczący wpływ na prędkość życia. W swej analizie skupia się na kryzysie, jaki przeżywa obecnie wymiar fizyczny i kryzys ten nazywa estetyką zanikania.
Charakterystyczna kategoria, która określa współczesność nie daje się ująć w ramy czystego przyspieszenia lub zwolnienia tempa, lecz kreacji „Polar Inertia” – bezwładu, inercji. Fizyczna przestrzeń nie ma już znaczenia, nie podróżujemy, gdyż zawsze jesteśmy na miejscu. Rewolucja, która odbiera różnicę między ciałem a technologią jest trzecią znaczącą rewolucją, którą przechodzi ludzkość. Powołuje ona do życia nowe wersje starych stanowisk – eugenicznych, czy faszystowskich. Virilio odnajduje te tendencje między innymi w pracach australijskiego artysty Stelarca. Filozof krytykuje zarówno cyberfeminizm, jak i endo-kolonizację (gdy rząd zwraca się przeciwko ciałom własnych obywateli) – jako formy technologicznego fundamentalizmu.
