Sfera publiczna.

Jurgen Habermas (“The structural transformation of the public sphere: an inquire into a bategory of bourgeois society”) postrzega sferę publiczną jako podstawową domenę naszego życia społecznego, w której formułowane mogą być opinie publiczne. Naczelną zasadą sfery publicznej jest otwarty dostęp dla wszystkich obywateli. Część tej sfery jest ustanawiana podczas każdej konwersacji, w której prywatne jednostki spotykają się, tworząc grupę publiczną. Działają wtedy nie jako zawodowcy czy ludzie biznesu, realizujący swoje prywatne interesy i nie jako przedmioty prawnych regulacji stanu biurokracji, zobligowane do posłuszeństwa. Obywatele działają jako grupa publiczna, gdy podejmują interesujące ogół zagadnienia, nie będąc przedmiotami poddanymi środkom przymusu, przy gwarancji, że mogą spotykać się i jednoczyć oraz wyrażać i publikować swoje opinie swobodnie.

Założeniom tym towarzyszy stanowisko, że ludzie mogą rządzić sami sobą (demokratycznie) jedynie w przypadku, kiedy zapewnia się im szeroką, swobodną, grupową i publiczną komunikację.

Gdy grupa tworząca sferę publiczną jest duża, ten rodzaj komunikacji wymaga określonych środków upowszechniania i wpływu; współcześnie mediami sfery publicznej są gazety, periodyki, radio i telewizja. Termin „opinia publiczna” odnosi się do funkcji krytycznej i kontrolnej dotyczącej państwowego zorganizowanego autorytetu, który grupa publiczna sprawdza nieformalnie, jak i formalnie podczas okresowych wyborów. Regulacje dotyczące rozgłosu w sprawach związanych z państwem, jak np. wymagany publiczny dostęp do procesów prawnych są także powiązane z tą funkcją opinii publicznej.

Kiedyś rozgłos był przeznaczony dla przedstawiania osób lub rzeczy opinii w celu podjęcia politycznej decyzji lub rozpatrzenia przez opinię publiczną, obecnie często jest to wsparcie dla sekretnej polityki interesu grup.

Współcześnie rozgłos służy zdobyciu przez pewne osoby prestiżu, który uczyni z nich zdolnych do zdobycia uznania w klimacie opinii niepublicznych.

Termin „public relations” wskazuje zatem, że sfera publiczna, która uprzednio wyłoniła się ze struktur społecznych musi być obecnie kreowana pod dyktando okoliczności od przypadku do przypadku.

Howard Rheingold podsumowuje sferę publiczną jako sferę, której autentyczność rozpoznają ludzie żyjący w demokratycznych społeczeństwach po kilku cechach: swobodny dostęp, dobrowolne uczestnictwo, uczestnictwo poza zewnętrznymi rolami instytucjonalnymi, generowanie publicznych opinii poprzez spotkania ludzi, którzy inicjują racjonalną dyskusję, wolność wypowiedzi oraz wolność w omawianiu spraw państwowych oraz krytykowaniu sposobów organizacji władzy państwowej.