W cyberświecie zanurzeni…

Jak można stopniować zanurzenie się w rzeczywistości? To tak jakby stopniować nasze istnienie. Nasz byt. Choćby była to rzeczywistość wyśniona, zafałszowana, sztuczna. Jaką mamy pewność, że którakolwiek z naszych rzeczywistości jest inna?Rzeczywistości multiplikują się, nakładają się na siebie. Pragniemy wierzyć, ze to oznaka naszych czasów, nasze wyzwanie, nasza wyjątkowość. Nasza nowoczesność. Nasza postępowość. Wyzwanie, któremu sprostać możemy tylko my. Lub tylko my mu ulec.Jak można uzależnić się od rzeczywistości? A jednak jest skala. Na jednym krańcu skali - obojętność. Bo ci, którzy na nim tkwią za nic sobie mają pochopnie wysnuwane schematy teoretyków.Pomiędzy rzeczywistością, w której oni tkwią, a jakże, może i wirtualnej, a rzeczywistością (czyżby wirtualną mniej?) naukowca - antropologa, filozofa, psychologa czy językoznawcy, medioznawcy, czy historyka sztuki, jest nieprzekraczalna przepaść braku praktycznego poznania. Białe plamy na mapie zawsze zapełni wyobraźnia, wyobraźnia w służbie intelektu. Zawsze z lekka fałszywie. Obojętność, zabarwiona nieuchwytnym poczuciem wyższości. Bezrefleksyjnym. Naturalnym jak oddychanie. Wirtualnym i bardzo, bardzo realnym.

Pośrodku skali - drwiący chichot. Pozbawiony nonszalancji, na który stać jedynie profesjonalistów. Wciąż jeszcze maskujący brak pewności siebie, swej racji i wirtualnej egzystencji. Chichot zakompleksionych nastolatków (napawających się przywilejami kultury postfiguratywnej) i znudzonych prozą życia kur domowych, którym naukowy bełkot odbiera szanse na przeżycie romansu rodem z harlequina.

Potem ci wychowani w szacunku dla akademickich autorytetów. Ulegający ich demonom i demonom własnym. A jednak ufający, ze jeśli nie zanurzą się zbyt głęboko, otchłań ich nie wchłonie.

I na drugim końcu - znów obojętność. Bo jedna rzeczywistość to już jest zbyt wiele. Każda inna jest w równym stopniu odległa. I w równym wirtualna.

Immersja. Zanurzenie.

Są ci, którzy płyną. Ci, co dryfują.

Ci, co toną.

Co stoją na brzegu.

Są ci w jednoosobowych żaglówkach.

W Opty.

W jachtach, łodziach. Transatlantykach.

Titanicu. Britannicu.

Są surferzy.

Są ci, którzy morze tylko obserwują, bojąc się zanurzyć w nim stopę.

Są ci, którzy widzieli je tylko wzburzone.

Lub tylko spokojne.

I wierzą, że ich obraz jest jedynym obrazem.

Są ci, którzy napili się morskiej wody i wzgardliwie odrzucili ją, oskarżyli, wyczuwając w niej słoność łez.

Są ci zapatrzeni w swoje w wodzie odbicie.

Są ci przerażeni jego skrzywionym wyrazem.

Są ci szukający pereł.

I ci wsłuchani w śpiew muszli.

Są ci zarzucający sieci.

I ci w sieć zaplątani.

Są ci, z głębi lądu, którzy o morzu tylko słyszeli. Ci, którzy porównują je do jeziora. Czy bagna.

Ci, dla których morze to słowo bez treści.

Ci, dla których morze to może.

Ci, dla których morze to mit.